Sanma şâhım herkesi sen sâdıkâne yâr olur
Herkesi sen dost mu sandın belki ol ağyâr olur
Sâdıkâne belki ol bu âlemde dildâr olur
Yâr olur ağyâr olur dildâr olur serdâr olur

anLadı?

- Bunun için olduğundan emin misin?
- Tabi lan, baÅŸka ne olabilir ki?

Kalabalıkta kendi sesimin peşindeydim.
Yüzlerce insan vardı,
hep bir ağızdan haykırıyorlardı
ben onları hiç dinlemedin,
gürültünün içinde kendi sesimi aradım.
Buldum da.

BulduÄŸum an kestim.
Tuttuğum gibi kopardım kökünden,
ne haddine dedim vurdum yere.
Dalga geçtim birde güldüm yüzüne.
Kıpkırmızı oldu. Sustu.

Şimdi kalabalığın içinde anlamsız bakıyorum.
Kalabalığın güçlü sesini dinliyorum.
Bir devin karşısındaki cılız köleydi sesim ve ben o köleyi yok ettim,

Acı çekiyorum burada.
Gözlerinin içine bakıyorum,
gözlerimin içi doluyor o anda.
Fark edilmiyor.
Ne söylediklerime bakıyorlar.
Güzel şeyler söylüyorum.
Söylenenleri alıp gidiyorlar ben burada kalıyorum.

Henüz basamaklara ulaşmadan düşeceğimi gördüm ve henüz düşmeden yere hızla toparlanıp üzerimdeki tozları silkeledim,
Tek başımaydım yine, görmedi kimse…
Sen bile…